Köşe Yazısı
Unutulan coğrafya, aşınan vicdanlar
Sıradanlaşan gündelik telaşların gölgesinde; insanlığın ve vicdanın en ağır sınavı sessizce unutuluyor.
Hayatın günlük koşuşturmacası içinde herkes kendine bir kurgu yaratmış durumda. Kimi günlük işlerin telaşında, kimi gündelik dedikoduların sığlığında, kimi ise bitmek bilmeyen siyaset tartışmalarının gölgesinde gün tüketiyor. Dünya kendi ekseninde dönmeye devam ederken, insanlık ne yazık ki kendi sığ gündemlerinin içine hapsolmuş vaziyette. Ancak tüm bu patırtının ortasında, üstü örtülmeye çalışılan fakat kanamaya devam eden devasa bir yara var: Gazze.
Bugün Gazze, sadece sınırları çizili bir toprak parçası değil; insanlığın ve vicdanın sınandığı ana cephedir. Ne var ki zamanın uyuşturucu etkisi, en büyük çığlıkları bile birer fısıltıya dönüştürmeyi başardı. Boykotu "geçici bir heves" olarak görüp unutanlar, rehavet koltuklarına geri dönenler büyük bir yanılgının içindedir.
Empati, insanın sadece kendi konfor alanında sergileyeceği bir lüks değildir. Evimizde kendi evladımızın saçını okşarken, kulağına güzel sözler fısıldarken; Gazze'de kucağında evladının cansız bedenini taşıyan, çaresizlik içinde göğe bakan o babalar aklımıza gelmiyorsa, durup d üşünmek zorundayız. Bir insanın acısıyla hemhal olamayan bir yürek, ne kadar sızlayabilir?
Eğer yanı başımızda yaşanan bu insanlık dramı karşısında kalbimiz katılaşıyor, sorumluluklarımız sönükleşiyorsa, sadece insani değerlerimizi değil, inancımızı ve Müslümanlığımızı da derin bir samimiyet testinden geçirmemiz gerekir.
Vicdanı diri tutmak, zihni gündelik sığlıkların ötesine taşıyabilmekle mümkündür. Gazze'yi unutmak, kendi insanlığımızı o enkazın altında bırakmaktır.
“Gazze'yi unutmak, sadece bir coğrafyayı kaderine terk etmek değil; kendi vicdanımızı ve insanlığımızı o enkazın altında bırakmaktır.
